ใครคือผู้ประกอบการตัวจริง ?

พรรวี และ ขจีวรรณ เป็นวัยรุ่น 2 คน เกิดมีใจตรงกัน อยากใช้เวลาว่างระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยให้เกิดประโยชน์ ตามความถนัดที่ตัวเองมี  พรรวี  ทำข้าวเหนียว-หมูปิ้ง ไปขายที่ตลาดนัด    พรรวี ได้ทำเลดีขายที่ตลาดลำลูกกา  ขจีวรรณ มีใจรักในเสียงเพลง เข้าร่วมชมรมดนตรีของมหาวิทยาลัย เพราะมีโอกาสฝึกซ้อมและได้เรียนการร้องเพลงกับครูดนตรีที่ชมรมจัดหามา  พรรวีขายดิบ ขายดี จนเป็นที่เลื่องลือ ลูกค้าติดใจรสชาติ และความเป็นกันเองของแม่ค้า   ทั้งๆที่ ต้องหยุดขายเป็นบางช่วงเพราะมีสอบกลางภาคบ้าง ปลายภาคบ้าง  ขจีวรรณ  ร่วมรับงานร้องเพลง และ เป็นนักร้องนำวงดนตรีของมหาวิทยาลัย  บางโอกาสรับจ้างเป็น ดีเจเปิดเพลงคาราโอเกะในงานสังสรรค์ต่างๆ เพราะรู้จักเพลงหลากหลายรูปแบบ และเก่งในการเลือกเพลงให้เหมาะกับกลุ่มวัยและความถนัดของลูกค้า นอกจากนี้ยังหมั่น เข้าประกวดแข่งขันร้องเพลงหลายเวทีเท่าที่จะทำได้ 

สองสาวไม่ต้องอาศัยเงินค่าเรียนจากทางบ้านเลย  สามารถจบปริญญาตรีได้อย่างภาคภูมิใจ  ในขณะที่ธุรกิจขายข้าวเหนียวหมูปิ้งของพรรวีก็เติบโต ปริมาณยอดขายเพิ่มขึ้น  พรรวีจ้างแม่บ้านในชุมชนมาเป็นคนเสียบหมูปิ้งเพิ่มขึ้น เพราะขั้นตอนที่ใช้เวลามากที่สุดคือการเสียบไม้  ลงทุนซื้อเตาไฟฟ้าเพิ่ม จ้างคนปิ้งเพิ่มอีกหนึ่งคน คิดเมนูอาหารใหม่ๆ แต่ยังใช้วัตถุดิบหลักคือ สูตรหมูหมักเป็นตัวยืนแต่เพิ่มประเภทเนื้อสัตว์ที่หมักให้หลากหลายขึ้น พร้อมทั้งพัฒนาสูตรน้ำจิ้มและผักดองเพิ่มขึ้น   อีกทั้งชวนรำพึงพิศ ซึ่งเป็นรุ่นน้องในมหาวิทยาลัยมาเป็นผู้ช่วย โดยสอนวิธีการทำ  และวิธีบริหาร จัดการ ธุรกิจเล็กๆนี้ด้วย ส่วนขจีวรรณ  เริ่มได้รับความนิยมมีแฟนเพลงมากมายหลังจากผ่านจากเวที The Voice  Thailand ในรอบก่อนชิงชนะเลิศ

เมื่อจบปริญญาตรี พรรวี  และ  ขจีวรรณ  เดินมาถึงทางแยกที่ต้องตัดสินใจว่าจะจัดการอย่างไรกับอนาคตของตัวเอง พรรวีจะยังคงรักษาธุรกิจของตัวเองต่อไปรึไม่  ส่วนขจีวรรณ จะเข้าสู่วงการธุรกิจบันเทิงต่อไปอย่างไร

ขจีวรรณ ทำตามอุดมการณ์ความหวังของพ่อแม่ และเป็นความตั้งใจขณะเรียนปริญญาตรีคือ จะกลับไปช่วยธุรกิจครอบครัว ที่จังหวัดสระบุรี     แต่ในขณะเดียวกันก็ยังรักษาความรักในเสียงเพลงโดยการลงทุนเปิดผับเล็กๆในบ้านเกิด ส่วนพรรวียอมรับว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา เรียนไปด้วยขายหมูปิ้งไปด้วยนั้น เหนื่อยมาก แต่ก็สนุกและท้าทายได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มีเงินสดผ่านมือทุกวัน สามารถบริหารจัดการธุรกิจเล็กๆนี้ รวมทั้งบริหารการเงินได้ด้วยตัวเอง อีกทั้งยังมองเห็นโอกาส และวาดฝันการเติบโตในโลกธุรกิจต่อไป จึงลงแรงลงทุนและลงเวลากับธุรกิจอย่างเต็มที่ เปลี่ยนกลุ่มลูกค้าจากการขายอาหารสดมาเป็นผลิตภัณฑ์อาหารที่ผ่านการถนอมอาหารโดยอาศัยเทคโนโลยีการผลิต บริหารจัดการตามหลักสุขอนามัย ตั้งแบรนด์ ติดโลโก้ ที่เป็นของตัวเอง ใฝ่หาเวทีประกวดเพื่อเดินตามเป้าหมายการเติบโตโดยอาศัยการ เทียบเคียง เกณฑ์ กติกา สู๋ความเป็นเลิศและสร้างการยอมรับจากลูกค้า

ทั้งๆที่มีเส้นทางเดินที่แตกต่างกัน  สองสาว ไม่ได้มีเพียงจุดเริ่มต้นที่เหมือนกันเพียงอย่างเดียว  แต่สิ่งสำคัญที่ทั้งสองคน   .”.มี “  และ “สั่งสม” ได้ตลอดชีวิตคือ “จิตวิญญาณของความเป็นผู้ประกอบการ” ..คือการทุ่มเทพลัง สติปัญญา ทำในสิ่งที่อยากทำจนสำเร็จ เป็นที่ยอมรับในสังคม 

...Passion..Power..Perfection...